Waar blijft mijn kans?

Voetbal zou eerlijk moeten zijn. Je traint hard, je geeft alles, je probeert elke dag beter te worden – en uiteindelijk zou dát de reden moeten zijn waarom je een kans krijgt. Maar ik merk dat de realiteit soms heel anders is.

Ik zie spelers om mij heen die een plek krijgen, niet omdat ze beter zijn of meer talent hebben, maar omdat hun ouders geld geven. Dat steekt. Want wat betekent dat voor mij? Voor alles wat ik doe, alles wat ik opoffer?

Ik train elke dag, ik leef voor het voetbal. Ik blijf langer op het veld, ik leg mezelf steeds opnieuw onder druk om beter te worden. En toch lijkt het niet genoeg. Niet omdat ik geen kwaliteit heb, maar omdat ik niet de juiste achtergrond heb of ouders met dikke portemonnees.

Dat doet pijn. Want wat blijft er dan nog over van mijn kansen? Wat blijft er nog over van het idee dat voetbal een sport is waar je het kan maken met passie, inzet en talent? Het voelt alsof mijn dromen worden uitgesteld, of zelfs afgepakt, niet door mijn prestaties maar door geld.

Ik wil gezien worden om wie ik ben als speler, niet om wat mijn familie kan betalen. Ik wil een kans omdat ik het verdien, omdat ik elke dag knok en mezelf blijf verbeteren. Maar hoe kan ik nog geloven in eerlijkheid, als anderen hun kans simpelweg kopen?

Toch geef ik niet op. Ik blijf vechten voor mijn plek, want ik weet wat ik kan. Ik weet dat ik een speler ben die kan uitblinken, die een verschil kan maken. Maar aan iedereen die beslist wie een kans krijgt, stel ik deze vraag: waar blijft mijn kans?